Over ons

Wij zijn Yerko en Ilona. In 2009 zijn wij verhuisd van Brabant naar het mooie Texel voor de zee, de rust, de ruimte en de mooie natuur.

We houden beiden erg van fietsen, wandelen en natuurlijk surfen. Al is Yerko daar iets beter in dan Ilona.

Yerko kun je tijdens je verblijf nog tegenkomen bij Ecomare, waar hij ervoor zorgt dat de zeehonden en vogels goed verzorgd worden voor ze weer uitgezet worden in de natuur. Ilona werkt bij Grand Hotel Opduin en heeft daarnaast als grote hobby het bakken van ambachtelijk zuurdesembrood. Van alleen biologisch meel, water en een beetje zout, geen e-nummers, rijsmiddelen of andere kunstmatige toevoegingen.

Sinds juni 2017 verhuren wij een van onze kamers aan gasten. We zouden het erg leuk vinden om je bij ons te mogen verwelkomen, zodat ook jij kan genieten van ons prachtige natuureiland.

Waarom een vegan ontbijt?

Toen we hier in De Koog kwamen wonen ging een lang gekoesterde wens in vervulling. We hadden eindelijk een vaste plek met een geschikte tuin waarin we wat kipjes konden houden, niet zo maar kipjes maar ex legindustrie kipjes. Op 20 mei 2018 kwamen Brownie, Polly, Gaia en Pinky in ons leven. Ze hadden er 1 tot 1,5 jaar zware arbeid op zitten en werden als beloning daarvoor afgedankt. In die periode hadden ze allemaal ongeveer 300 tot 450 eitjes gelegd. Deze 4 hadden het geluk dat ze naar een veilig thuis toegingen, vele anderen zijn geslacht.
De staat waarin deze vier dames bij ons kwamen was triest, ze hadden grote kale plekken en sowieso een slecht verenkleed. Het zijn bijzonder leuke en lieve dieren en al vrij snel begonnen ze ons te vertrouwen en met de tijd verbeterde hun verenkleed. Inmiddels zijn ze alle vier overleden en vinden we het belangrijk en tijd om dit verhaal te vertellen. Deze vier dames hebben er namelijk voor gezorgd dat we uiteindelijk helemaal veganistisch zijn gaan leven. Legkipjes zoals die van ons krijgen eigenlijk allemaal vrijwel zeker lichamelijk problemen gerelateerd aan het maar zoveel mogelijk eitjes leggen, vaak gaan ze daar uiteindelijk aan dood. Dat is dan ook de reden dat ze in de industrie maar 1 tot 1,5 jaar gebruikt worden voor het leggen van eieren en daarna naar de slacht gaan.
Het grootste deel van ons leven waren we namelijk allebei al vegetariër, dit in eerste instantie vanwege dierenleed in de bio-industrie maar ook voor een betere wereld in het algemeen. Noem het naïef, of als ik lief voor ons zelf wil zijn onwetend, maar eieren en kaas aten we nog wel met de komst van de kipjes. Ons onvoldoende realiserend of er bij stilstaand wat voor dierenleed er eigenlijk achter deze producten schuil gaat. Nu we zo met onze neus op de feiten waren gedrukt konden we dan ook niet langer wegkijken en vrij snel nadat Brownie, Polly, Gaia en Pinky in ons leven zijn gekomen zijn we helemaal gestopt met het gebruiken van dierlijke producten.

Graag willen we jullie even voorstellen aan onze vier dames.

Brownie
Brownie was de kleinste van de vier en ook de onderste in rang. Daardoor was ze wel vindingrijk en dapper. Zo sprong ze namelijk vaak op je arm als je nog met het eten kwam aanlopen om zo toch al wat eten te pakken te krijgen. Lag het eten in het etensbakje dan moest ze namelijk even goed kijken wie er al aan het eten was en of ze het aandurfde om ook te gaan eten. Samen eten met Gaia was meestal niet zo’n goed idee bijvoorbeeld, maar met Polly of Pinky ging meestal wel. Waarschijnlijk omdat ze wat kleiner was, maar Brownie was ook erg snel. Het was een prachtig gezicht om haar door de hele tuin te zien rennen. Brownie kreeg last van epileptische aanvallen, eerst hoorde we alleen wat geluid in de kippenren, later zagen we het ook gebeuren. Uiteindelijk werd ze daardoor blind en kon ze niet meer lopen en hebben we veel te vroeg afscheid moeten nemen van onze lieve Brownie, ze is ongeveer 1 jaar bij ons geweest.

Polly
Polly was blond en wat groter maar slanker dan de andere dames. Polly was van de dames de één na bovenste in de pikorde, boven haar stond Pinky. Ze was een kip met een erg rustig karakter, wat een voordeel bleek tijdens haar dierenartsbezoekjes. In februari 2019 begon Polly zich niet lekker te voelen. Bij een bezoekje aan de dierenarts werd de diagnose Egg Yolk Peritonitis (EYP) gesteld. Dat komt er in het kort op neer dat er niet helemaal ontwikkelde eieren in de buikholte terecht komen waar deze op termijn voor ernstige ontstekingen zorgen. We hadden hier al van gehoord, we hebben ons goed ingelezen en voorbereid op de komst van het viertal. Na overleg met de plaatselijke dierenarts en een vogelarts hebben we er voor gekozen om Polly te gaan behandelen. De behandeling bestond uit het wegnemen van het ontstekingvloeistof in de buikholte en langdurige medicatie. Verder heeft ze een suprelorin (hormoon) implantaat gekregen zodat ze geen eieren meer zou leggen. Hierdoor hebben we haar nog een paar heel fijne maanden langer bij ons mogen hebben, maar helaas is ze uiteindelijk toch aan deze ontsteking overleden. Vanaf het moment dat een van ons met de riek uit de berging kwam week ze niet meer vanaf onze zijde. Samen een rondje door de tuin en de graskantjes afpluizen naar wormen. Ik denk niet dat ik dat snel zal vergeten. De laatste dagen ging ze hard achteruit zelfs wormen gingen er maar moeilijk in en uiteindelijk hoefde ze die ook niet meer. Na een laatste overleg met de vogelarts ter bevestiging hebben we de moeilijke beslissing genomen en hebben we ook haar laten inslapen.

Gaia
Gaia zat het slechts in de veren toen ze bij ons kwam. Maar uiteindelijk na een jaar en wat ruien was het zo’n mooi kipje geworden, echt het schoolvoorbeeld van als je zo’n prachtig rood kipje zou moeten beschrijven. Gaia leek zich vaak wat onbegrepen te voelen, ze was de derde in rangorde. Alleen Brownie stond onder haar die er daardoor dan ook regelmatig van langs kreeg. Als we in het zonnetje in de achtertuin aan het lunchen waren kwamen de dames uiteraard kijken of er iets te halen viel. Gaia stond dan soms zomaar ineens op je schouder en probeerde wat eten uit je mondhoek te pakken. Naarmate het wat minder ging met Polly werd de band tussen Polly en Gaia hechter. De laatste dagen van Polly lagen ze vaak met zijn tweeën in de schaduw onder de rododendron en leek ze over Polly te waken. Uiteindelijk kreeg Gaia problemen met haar kropje, het eten bleef er in zitten en het kropje ging niet meer goed leeg. We dachten aan een verstopping, maar na leging bij de dierenarts werd het eigenlijk niet beter. Inmiddels weten we dat problemen met de krop vaak een onderliggend oorzaak hebben. Gaia had eigenlijk altijd een hard aanvoelend buikje, achteraf weten we eigenlijk zeker dat ook bij Gaia ontstekingen in de buikholte het echte probleem was. Gaia en Pinky hebben samen nog een paar weken bij ons in huis geleefd maar uiteindelijk is Gaia overleden en bleef Pinky alleen over.

Pinky
We zijn er eigenlijk nog niet aan toe om over Pinky te schrijven, het verdriet is nog te groot. Pinky was eigenlijk de rustigste van de vier, altijd een beetje op zichzelf maar wel onderdeel van de clan. Ze liet de andere drie hun ding doen maar als puntje bij paaltje kwam zorgde ze voor rust en structuur in de groep. Pinky is veruit de oudste geworden, ze is bijna 7 jaar in ons leven geweest dus ze moet in ieder geval 8,5 jaar oud zijn geworden. Waarschijnlijk doordat ze wat meer geluk met haar lichaam had maar ook doordat wij geleerd hebben van de ziektebeelden van de anderen. Zo heeft ze uiteindelijk een aantal jaar bij ons binnen geleefd, zodat ze niet alleen was. Uiteraard kon ze naar buiten om te scharrelen maar heerlijk chillen op de bank was ook goed. Wij zagen haar als onderdeel van ons gezin en zij zag ons als alternatieve kipjes. Zo kwam ze elke avond als ze het tijd vond om te gaan slapen bij ons op de bank op onze schouder zitten, alsof we samen op stok zaten. We konden heerlijk samen op de bank liggen, ze installeerde zich dan op je buik of gebruikte je been als zitstok, ze kwam echt aanrennen als ze zag dat je op de bank ging zitten. Ook kon ze zich uitgebreid staan te poetsen als ze zo bij je was, ik kan me bijna niets rustgevender voorstellen. Ze was ook echt een knuffelkont en ging dan helemaal tegen je aanhangen, ze kroop nog net niet in je. Ook Pinky kreeg uiteindelijk problemen door het eieren leggen, ze kreeg last van ontstekingen in haar buikholte. Door het plaatsen van diverse implantaten zodat ze geen eieren meer legde en later een operatie om de ontstekingen te verwijderen in combinatie met medicijnen hebben we haar nog een paar mooie extra jaren kunnen geven. We hebben zoveel warmte en liefde van Pinky mogen ontvangen het moet allemaal nog een plekje krijgen nu ze er niet meer is, het huis en ons leven voelt leeg zonder haar aanwezigheid.